Uyir Vangum Rojave--EPI 25

[VanishaAdmin]

அத்தியாயம் 25

“லவ்வுக்கப்புறம் லைப் இல்லன்னா, 25 வயசுக்கப்புறம் எவனுமே வாழ மாட்டான்டா”

(படம் – ராஜா ராணி)



மீண்டும் சென்னையை நோக்கிப் பயணப்பட்டார்கள் அவர்கள். அவள் தாய்மை அடைந்திருக்கும் செய்தி கேட்ட தேவிக்கு ஆச்சரியம் கலந்த அதிர்ச்சி. அங்கேயே இரவு தங்கிச் செல்லலாம் என மற்றவர்கள் வற்புறுத்தியும் கிளம்ப வேண்டும் என ஒற்றைக் காலில் நின்றாள். வீரா அலுங்காமல் குலுங்காமல் காரை ஓட்டினான். மற்றவர்களை வீட்டில் இறக்கி விட்டு, வேந்தனும் தேவியும் மட்டும் அவர்கள் இல்லம் நோக்கிப் பயணப்படனர்.

தேவியின் மௌனம் வேந்தனைக் கொல்லாமல் கொன்றது.

“ரோஜா! களைப்பா இருக்கா? கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கறீயா?”

“பரவாயில்லை மலர். நேரா ஹாஸ்பிட்டல் போ”

“காலையில போய் ஃபுல்லா செக் அப் பண்ணிக்கலாம்மா”

“நோ! ஐ வாண்ட் டூ கோ நவ்”

வண்டி நேராக ஹாஸ்பிட்டல் சென்றது. போவதற்குள் அவள் எப்பொழுதும் கன்சல்ட் செய்யும் டாக்டரை போன் செய்து வீட்டிலிருந்து வரவழைத்தாள். அவள் மட்டும் டாக்டர் அறைக்குச் செல்ல முனைந்தவளின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு தானும் உள்ளே நுழைந்தான் வேந்தன். அவனை ஆழ்ந்து நோக்கியவள், ஒன்றும் சொல்லாமல் அவனுடன் நுழைந்தாள்.

ரத்தம் எடுத்தவுடன், யூரின் டெஸ்டுக்கு அனுப்பினார் டாக்டர். முடிவுகளும் உடனுக்குடன் வந்தன. பணம் பதினொன்றும் செய்யுமே.

“காங்கிராட்ஸ் மேடம். உங்க பிரெக்னசி இஸ் கன்பர்ம். நீங்க கொஞ்சம் அனிமிக்கா இருக்கீங்க. அதுக்கு சில டேப்லட்சும், ஃபோலிக் அசிட் டேப்லட்டும் தரோம். கொஞ்ச நாள் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு நீங்க தாராளமா நார்மல் ரூட்டினை கண்டினியூ பண்ணலாம். டேக் கேர்” என டாக்டர் சொல்லி முடிக்கவில்லை, அதற்குள் வேந்தன்,

“அனிமிக்கா? டாக்டர்! அப்படினா குழந்தைலாம் வேணாம். என் வைஃப்தான் எனக்கு முக்கியம்” எனப் பதறினான்.

“இதெல்லாம் நார்மலா பிரெக்னண்ட் லேடிஸ்கு வரதுதான் சார். சத்தான பழங்கள், பச்சை காய்கறிகள், மீன் இதெல்லாம் சாப்பிட்டாலே போதும். நீங்க பதட்டப்பட வேண்டாம்” எனச் சொன்னார் டாக்டர்.

டாக்டர் கர்ப்பத்தை உறுதிபடுத்தியதைக் கேட்டு முகம் மலர அமர்ந்திருந்த தேவி, வேந்தனின் பேச்சைக் கேட்டு அவனை முறைக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

“நாங்க வரோம் டாக்டர்!” என அவனின் கையைப் பிடித்து இழுத்தவள், கோபமாகவே வெளியேறினாள்.

மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொண்டு, பணம் செலுத்தி வெளியேறினார்கள். காரில் மீண்டும் மௌனம். பேச வந்த வேந்தன் அவள் களைப்பாக வேன் சீட்டில் சாய்ந்திருக்கும் தோற்றத்தில் அமைதியாகி விட்டான்.

வீட்டுக்கு வந்தவள் சாப்பிடாமல் மாடியேறவும்,

“ரோஜா! வந்து சாப்பிடு. இந்த மாதிரி நேரத்துல பட்டினியா இருக்கக் கூடாது” என வற்புறுத்தி இரண்டு இட்லிகளை ஊட்டி விட்டான்.

ஒரு கிளாஸ் பாலையும் புகட்டி விட்டான். பிறகு அவள் பின்னோடு வந்தவனை,

“நீ சாப்பிடலயா மலர்?” எனக் கேட்டாள் மனைவி.

“இன்னிக்கு மனசும் வயிறும் நிறைஞ்சு இருக்கு ரோஜா. எனக்குச் சாப்பாடு வேணாம்”

அவன் கைப்பற்றி டைனிங் அறைக்கு இழுத்து சென்றாள் தேவி. அவன் செய்த மாதிரியே இரண்டு இட்லிகளை சாம்பாரில் குளிப்பாட்டி அவனுக்கு ஊட்டி விட்டாள். திருமணமான தினத்திலிருந்து, இன்றுதான் இவள் ஊட்டி விடுகிறாள். வேந்தனுக்கு மனம் குளிர்ந்து விட்டது.

ஊட்டிய பிறகும் இன்னும் அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை,

“என்ன இன்னும் பார்வை?” எனக் கேட்டாள் தேவி.

“ரெண்டு இட்லி பத்தல ரோஜா!” எனச் சொல்லி அசடு வழிந்தான் வேந்தன்.

வாய் விட்டுச் சிரித்தவள்,

“பசிய வச்சிக்கிட்டு எதுக்கு இந்த பில்ட் அப் மலர்? நமக்கே ஒரு பிள்ளை வர போகுது. நீ இன்னும் குழந்தை மாதிரி பிஹேவ் பண்ணுற” என்றாள்.

இருவரும் அசதி தீர குளித்து விட்டு வந்தார்கள். அபார்ட்மெண்டுக்கு போகாமல் தன் கூடவே தங்கி இருந்தவளை ஆசையாகப் பார்த்தான் வேந்தன். அந்த நேரத்தில் தலைக்குக் குளித்திருந்தாள்.

“இந்த நேரத்தில ஏன் தலைக்கு குளிச்ச ரோஜா? இங்க வந்து உக்காரு” எனச் சொல்லி ஹேர் டிரையர் கொண்டு அவள் கூந்தலை உலர்த்தினான்.

பின் இருவரும் எப்பொழுதும் போல் படுத்துக் கொண்டார்கள். திடீரென வலியில் அலறினான் வேந்தன்.

“ஏன்டி என்னைக் கிள்ளுன?”

“இல்ல மலர்! நடக்கறதெல்லாம் நிஜம்தானான்னு சோதிச்சுப் பார்த்தேன். நீ கத்தனவுடன்தான் கன்பர்ம் பண்ணேன்”

அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. எழுந்து பெட்சைட் விளக்கைப் போட்டவள் கட்டிலில் நன்றாக சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள். அவனும் அவளைப் போலவே அமர்ந்து கொண்டான். இருவருக்கும் இடையில் ஒரு தலையணையே வைக்கும் அளவுக்கு இடைவெளி இருந்தது.

“மலர், எப்படி மலர் இது சாத்தியம்? என்னால இன்னும் நம்ப முடியலை. ஓன் நைட்ல எப்படி ஸ்கோர் பண்ண?” முகம் முழுக்க ஆச்சரியமாகக் கேட்டாள்.

பலமாகச் சிரித்தான் வேந்தன்.

“நான் ஆம்பிள சிங்கம்டி!” எனக் காலரைத் தூக்கினான் வேந்தன்.

“ஏன் ஆம்பள சிங்கம் மட்டும்தான் பிள்ளை குடுக்குமா? ஆம்பள புலி, ஆம்பள எலி, ஆம்பள யானை, பூனை இதெல்லாம் பெத்துக்காதா?”

“இப்படி கேள்வி கேட்டா நான் என்னன்னு பதில் சொல்லுறது. ‘எல்லா புகழும் இறைவன் ஒருவனுக்கே’ அப்படின்னு வேணும்னா பாடலாம். கடவுள் குடுத்த வரம்டா இது”

“செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு கடவுள் மேல பழியைப் போடுற. பிராடு நீ!” எனக் கொஞ்சினாள் தன் கணவனை.

“எனக்கு நாள் தள்ளனப்ப ஒன்னும் தெரியலை. ஸ்ட்ரெஸ்ல அடிக்கடி இப்படி நடக்கும் மலர். உங்க அத்தை சொன்னப்ப கூட எனக்கு நம்ப முடியலை. அதான் முத வேலையா ஹாஸ்பிட்டல் போய் தெரிஞ்சுகிட்டேன். நான் எவ்வளவு சந்தோசமா இருக்கேன் தெரியுமா மலர்? கடவுள் நேருல வந்தா ஒரு பக்தன் எவ்வளவு சந்தோசப்படுவானோ அதுக்கு மேல நான் ஹேப்பியா இருக்கேன். வானத்துல பறக்குறேன் மலர்”

“எனக்குப் புரியுதுடா! சில்க் மறுபடியும் பொறந்து வந்தா தமிழ்நாட்டு ஆம்பிள்ளைங்க எப்படி சந்தோஷப்படுவாங்களோ, அதுக்கும் மேல ஹேப்பியான மோமெண்ட் இது”

“சில்க்கா? யாரு அது மலர்”

“அது வந்துமா!” எனத் திணறினான் அவன்.

போனை எடுத்து கூகுள் செய்து பார்த்தவள், அவனை மொத்து மொத்தென்று மொத்தி விட்டாள்.

“நான் எவ்வளவு சீரியசா பேசிக்கிட்டு இருக்கேன், உனக்கு கிளுகிளுப்பு கேக்குதா? கார்த்திக் அடிக்கடி சொல்லுவானே, என்னது அது? ஹா, பிரிச்சு மேஞ்சிருவேன்! பீ கேர்புல்”

“ரொம்ப இமோஷனலா பேசுனியா, அதான் உன்னை ரிலாக்ஸ் பண்ணேண்டா. இப்ப கண்டினியூ பண்ணு ரோஜா” எனச் சமாளித்தான் வேந்தன்.

 

[VanishaAdmin]

“ஒன்னும் வேணாம் போ”

“சொல்லுமா, மை டார்லி இல்ல”

“இந்த பேபி எனக்கு ரொம்ப ப்ரிசியஸ் மலர். மை ஓவ்ன் சைல்ட். நானே பெத்து, முழுக்க முழுக்க என் அன்ப கொட்டி வளர்க்க போற சைல்ட். நீ என் பிள்ளையோட பாசத்துக்கு பங்குக்கு வர மாட்டல்ல மலர்? என் பிள்ளை என் மேல மட்டும்தான் பாசத்தைப் பொழியனும். அம்மா, அம்மான்னு என் பின்னாலயே சுத்தனும். என் பிள்ள அப்பாதான் வேணும்னு சொல்லாது இல்ல?” எனச் சிறு பிள்ளையாகக் கேட்டாள்.

“உன் பிள்ளை முழுக்க முழுக்க உன் கிட்டதான் பாசமா இருப்பான். நீ கவலைப்படாதடா. நீ வேணும்னா பாரேன், பிள்ளய நெஞ்சுல போட்டுக்கிட்டு ராவும் பகலும்,

‘பொம்முக்குட்டி அம்மாவுக்கு ஆராரோ’ அப்படின்னு நீ பாடத்தான் போற. நான் கண்குளிர பார்க்கத்தான் போறேன்”

அவன் காட்டிய கற்பனை பிம்பத்தில் சுகமாய் கரைந்து போனாள் தேவி. திடீரென,

“இது ட்வீன்சா இருக்குமா மலர்?” எனக் கேட்டாள் தேவி.

“இருக்காதுடா. எங்க ஃபேமிலியில யாருக்கும் ட்வீன்ஸ் இல்ல”

‘என் பேமிலியில இருக்கே’ என வெளியே சொல்லவில்லை அவள்.

“மலர் இன்னிக்கு டாக்டர் கிட்ட சொன்னீயே, எனக்கு ஏதாவதுனா பேபி வேணாம்னு, ஏன் அப்படி சொன்ன? நானே பிள்ளை வந்ததுல பூரிச்சுப் போய் இருக்கேன். நீ அப்படி சொன்னதும் எனக்குக் கோபம் வந்துருச்சு. இன்னும் மேல பேசியிருந்த, டாக்டர் முன்னுக்கே உனக்கு பூஜை நடத்தி இருப்பேன். என் மேல என்ன திடீர்னு பாசம்? என் மேல காதல் இல்லைன்னு சொல்லிக்கிட்டு திரிஞ்சவன்தானே நீ. அன்னைக்கு நான் பைத்தியக்காரி மாதிரி நடந்துகிட்டதுல என் மேல பரிதாபம் வந்துருச்சா?” எனத் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டாள் தேவி.

மெல்ல நகர்ந்து அவளை நெருங்கி அமர்ந்தவன், அவள் வெண்பிஞ்சு கரத்தைத் தன் கைகளுக்குள் அடக்கிக் கொண்டான். சிறிது நேரம் அவனிடம் பதில் இல்லை. பின் தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு மென்மையாகப் பேச ஆரம்பித்தான் வேந்தன்.

“உனக்கு என்னோட மாற்றம் அதிசயமாத்தான் இருக்கும் ரோஜா. ஏன், எனக்கே அப்படித்தான் இருக்கு. கொஞ்ச நாளா தனியா பக்கத்து ரூமுல இருந்தேனே, அப்ப இதைப் பற்றி ரொம்ப யோசிச்சுப் பார்த்தேன். எப்படி இந்த மாற்றம், எப்போ இருந்து இந்த மாற்றம், எனக்கே சரியா தெரியலை. முதன் முதலா மீட்டிங் ரூமுல உன்னைப் பார்த்தப்ப, உன் கோபம் என்னைப் பாதிச்சது. என்ன பொண்ணுடா இதுன்னு ஓர் அதிர்ச்சி. என்னையே வைச்சக் கண் எடுக்காம நீ பார்த்தப்ப உள்ளுக்குள்ள ஒரு சலனம் வந்தது உண்மை. ஆனா அதை நான் ஈசியா கடந்து வந்துட்டேன். டிவியில உன்னைப் பார்த்தப்ப இவங்க முகம் சிரிச்சா எப்படி இருக்கும்னு யோசிச்சிருக்கேன். அன்னைக்கு நைட் நீ சிரிக்கிற மாதிரி கற்பனை கூட பண்ணி பார்த்தேன்!” எனச் சொல்லிவிட்டு சிரித்தான்.

அவன் பேசுவதை ஆச்சரியமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் தேவி.

“அப்புறம், சொல்லு சொல்லு சீக்கிரம் சொல்லு!” எனப் பிடித்திருந்த அவன் கையை உலுக்கினாள்.

“இரும்மா, சொல்லுறேன். இன்னிக்கு என் மனசுல உள்ளது எல்லாத்தையும் உன் கிட்ட கொட்டப் போறேன். இதுக்கு மேல நீ என்னை விட்டுப் போனா என்னால தாங்க முடியாது. இத்தனை நாளு நீ ஆடுன கண்ணாமூச்சில நான் தவிச்சுப் போய்ட்டேன்டி. உன்னைப் பார்க்காம, நீ கத்துறத கேக்காம, உன் அருகில இருக்கும் போது வரும் ரோஜா வாசத்தை முகர்ந்து பார்க்காம, என்னால முடியலைடி. ப்ளீஸ்! என்ன கோபம் இருந்தாலும் என்னை நாலு அடி, இல்ல கடி கூட குடுத்துரு! இப்படி விட்டுட்டுப் போகாதேடா!”

“போகாதே போகாதே

நீ பிரிந்தால் நான் இறப்பேன்”

அவளைத் தன் மடியில் சாய்த்துக் கொண்டுப் பாடினான் வேந்தன்.

“இறப்பேன் சொல்லாத மலர். யார் இருந்தாலும் இல்லாட்டியும், கடவுள் நமக்குன்னு போட்டக் காலம் வரைக்கும் எதையும் தாங்கிக் கிட்டு வாழ்ந்திடனும். எனக்குச் சத்தியம் பண்ணு இந்த மாதிரி முட்டாள்த்தனமா பேசமாட்டேன்னு”

“என் காதல் உனக்கு முட்டாள்த்தனமா ரோஜா?”

“என்ன பெரிய காதல்? பெத்தவங்க மத்தவங்கள பத்தியும் தன்ன சார்ந்து இருக்கறவங்கள பத்தியும் நினைக்காம சுயநலமா செத்துப் போறதுதான் காதலா? நானும்தான் உன்னை உயிருக்கு உயிரா காதலிக்கறேன். நீ இல்லாம போனாலும், நான் உயிரோட இருப்பேன். என் பிள்ளைய உயிருக்கு உயிரா வளர்ப்பேன். உங்க அம்மா மாதிரி. ஐ லவ் ஹேர் அலோட். காதல் கணவன் போயிட்டாரேன்னு தப்பா எந்த முடிவும் எடுக்காம பிள்ளைங்களுக்காக வாழ்ந்த அவங்கத்தான் என்னோட ரோல் மாடல். நீயும் அவங்க மாதிரிதான் இருக்கனும். ப்ராமிஸ் மீ!”

“விடும்மா! வாழ வேண்டிய வயசுல எதுக்கு இந்த பேச்சு? சந்தோஷமான விஷயம் பேசலாம்டா” எனப் ப்ராமிஸ் பண்ணாமல் பேச்சை மாற்றினான் வேந்தன்.

“ஓகே, மீதி கதையும் சொல்லு”

“இது கதையில்லமா, காதல் காவியம்”

“அதை நான் சொல்லனும் மலர். இப்ப நீ சொல்ல போற கதைய கேட்டுத்தான் நீ ஹீரோவா இல்ல ஜீரோவான்னு நான் முடிவு பண்ணனும்” எனச் சிரித்தாள் தேவி.

‘என் இமேஜ இப்படி டேமேஞ் பண்ணுறாளே!’

“அப்புறம் நீ சைட்டுக்கு வந்த நாள் தான் என் வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத நாள். உன் மேல கண்ணாடி விழப் பார்த்தப்ப ஒரு பதட்டம், பயம். என் சேஃப்டி கூட எனக்கு முக்கியமா படல. பட்டுன்னு உன்னை தள்ளி விட்டேன். அதற்கு பிறகும் நீ அமைதியா இருக்கவும் நான் ரொம்ப பயந்துட்டேன் எங்கயாவது அடி பட்டுருச்சோன்னு. உன் மேல எனக்கு வந்த அக்கறைய பார்த்து எனக்கே பயம் வந்துருச்சு. உனக்கும் எனக்கும் எந்தப் பொருத்தமும் இல்ல. நான் கற்பனை பண்ணி வச்சிருந்த பொண்ணு சத்தியமா நீ இல்ல. என் தங்கச்சிங்க வாழ்க்கை ஒரு புறம். மனசுக்குள்ள ஒரே போராட்டம்தான். நீ வலிய வந்தப்ப எல்லாம் வேணாம்னு விலக்கினேன். உங்கிட்ட சாஞ்ச மனச அதட்டி அடக்கி வச்சேன். அப்ப அது காதல்னு எனக்குப் புரியல ரோஜா. நீ அழகா, ஆளுமையா இருக்கியா, அதனால உன் மேல எனக்கு வந்த அட்ராக்சன்னு நினைச்சுட்டேன். ரெண்டு தங்கச்சிகள வச்சிக்கிட்டு இப்படி உன் மேல் என் மனசு சாயறத நினைச்சு உள்ளுக்குள்ளயே நிறைய தடவை புழுங்கி இருக்கேன்” என்றவனின் குரலில் வலி இருந்தது.

மடியில் இருந்து எழுந்தவள் அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“எல்லாத்துக்கும் உச்சக்கட்டமா அம்மாவ கடத்தனப்ப ரொம்ப கோபம் வந்தது. உன் கழுத்த நெறிச்சேன் பார்த்தியா, அதுதான் நான் செஞ்ச பெரிய தப்பு. முகம், கழுத்து எல்லாம் சிவந்து போய் நீ மூச்சுக் காற்றுக்கு திணறினாலும், கெத்தா நின்ன பாரு, அங்கதான் தொபுக்கடீர்ன்னு நான் காதலுல விழுந்தேன். நான் அப்படி செஞ்சத என்னாலயே ஏத்துக்க முடியல. உனக்கு என்னால மட்டும் இல்ல வேற யாராலயும் துன்பம் வரக் கூடாதுன்னு அப்ப முடிவெடுத்தேன். ஏன்டி, கல்யாணம் வேணான்னா என்னால தடுத்து நிறுத்தியிருக்க முடியாதா? நான் என்ன அவ்வளவு கேணையனா? அன்றைக்கு உள்ள வந்தப்ப, போன்ல வாய்ஸ் ரெக்கோடர் ஆன் பண்ணிட்டுத்தான் வந்தேன். நான் நினைச்சிருந்தா போலீஸ் கிட்ட போயிருக்கலாம். ஆனாலும் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிச்சேன். உன் கூடவே இருக்கனும்னு பேயாட்டம் போட்ட என் மனசையும் உடம்பையும் எந்தத் தங்கச்சி செண்டிமெண்டாலயும் வெல்ல முடியல. அப்போ அக்ரிமேண்ட்டை ஒரு வார்த்தை கூடப் படிக்காமதான் சைன் போட்டேன். அதோட காப்பி கேட்து கூட, என் புத்திசாலி தங்கச்சிய சமாளிக்கனுமே அதுக்குத்தான். ஆனா வீட்டுக்குப் போய் உடன் பிறப்புங்க முகத்தைப் பார்த்தவுடனே குற்ற உணர்ச்சி வந்து உட்கார்ந்துகிச்சு”

வலிக்க ஆரம்பித்திருந்த தலையைத் தேய்த்துக் கொண்டான்.

“லட்டு, ஒவ்வொரு கண்டிஷனையும் விளக்கி சொன்னப்ப, எனக்கு ஒரே கோபம். என் ஈகோவ தட்டி எழுப்புன மாதிரி இருந்தது. உனக்கு நான் வாலண்டியரா அடிமையா இருப்பேன். ஆனா என் குடும்பத்தையும் நீ எப்படி அடிமைப் படுத்தலாம்னு ஒரு கோபம். பிரிஞ்சு போறத பத்தி அதுல இருக்கவும் எனக்குப் பயமா போச்சு. எப்படியும் உன் ஹை கிளாஸ் வாழ்க்கையோட என்னால சின்க் ஆக முடியாது. நீயே போடான்னு சொல்லுறதுக்குள்ள நானே விலகிடனும்னு நினைச்சேன். அதனாலதான் லட்டு சொன்ன ஐடியா எல்லாம் ட்ரை பண்ணேன். எல்லாம் பயங்கர தோல்வி. சரி இதுதான் ஊத்திக்கிச்சு! பிரம்மச்சரியத்தையாச்சும் கட்டிக் காக்கலாம்னு நினைச்சேன். அதுலயும் தோத்துட்டேன்டா. உன் மேல நான் வச்சது காதல்தான்னு புரிஞ்சுக்க எனக்கே இவ்வளவு நாள் ஆச்சு. அப்புறம் உனக்கு எப்படி நான் புரியவைப்பேன் சொல்லு” என முடித்தான்.

“அப்புறம் எதுக்கு உன் குடும்ப விஷயத்துல என்னை தலையிடாதேன்னு மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி சொன்ன?”

“தப்புத்தான். எங்களுக்கு இது வரைக்கும் நீ நன்மைதான் செஞ்சிருக்க. அதை யோசிச்சாச்சும் நான் வாயைக் கப்புன்னு மூடிட்டு இருந்துருக்கலாம். லட்டுன்னா நான் விட்டுருப்பேன்டா. அனு ரொம்பப் பயந்த சுபாவம். நான்தான் அவளுக்கு நல்லது செய்யனும். ஒரு அண்ணனா என் கடமைய செய்யும் போது நீ நடுவுல வரவும் கோபம் வந்துருச்சு. என்னை மன்னிசுருடா. இனிமே அவங்க உன் பேமிலி. நான் எதுவும் தலையிட மாட்டேன். ஓகேவா? நானும் ஒன்னு கேக்கனும், எதுக்கு நாம தனியா இருக்கனும்னு சொன்ன? அம்மாவதான் உனக்குப் பிடிக்குமே. அப்புறம் ஏன்?”

“ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனாலும், என் ஹஸ்பனோட கொஞ்ச நாள் தனியா இருந்து லைஃப்பை அனுபவிக்கனும்னு நினைச்சேன். நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கவும், நான் உன்னைப் புரிஞ்சுக்கவும் இந்த தனிமை வேணும்னு தோணுச்சு. அதனாலதான் இந்த கண்டிஷன் போட்டேன். அதோட ஆரம்பக் கட்ட திருமண வாழ்க்கையில நிறைய சண்டை சச்சரவு வரும். அது நமக்குள்ளேயே இருக்கட்டுமேன்னுதான் இந்த ஏற்பாடு”

“என் சமத்து செல்லம்டா! என்னமா யோசிச்சிருக்க. நான் உன் மேல வச்சது காதலா இல்லையான்னு கண்டுபிடிக்கவே எனக்கு இவ்வளவு நாள் ஆச்சு. அவ்ளோ லேட் பிக்கப்”

“அது தான் ஊரு மக்களுக்கே தெரியுமே” எனக் குலுங்கிச் சிரித்தாள் தேவி.

“மத்த விஷயத்துல வேணுன்னா நான் லேட் பிக்கப்பா இருக்கலாம். ஆன இந்த விஷயத்துல நான் கிங்குடி” என இறுக்கி அணைத்தான் மனைவியை.

அவன் அணைப்புக்குள் அடங்கியவள்,

“எந்த விஷயத்துல மலர்?” என மையலுடன் கேட்டாள்.

அன்று அவர்கள் வாழ்க்கையில் ஓர் ஆனந்தமான ‘இச்சச்ச கச்சச்ச’ நடந்தேறியது.

அங்கே இந்துவின் இல்லத்தில், மணமக்களை ஆரத்தி கரைத்து வரவேற்றார் இந்து.

“வலது காலை எடுத்து வச்சு வாங்க ரெண்டு பேரும்”

உள்ளே வந்த கார்த்திக்கை சோபாவில் அமர வைத்தார் இந்து.

“லட்டு! நீ போய் குளிச்சு கிளிச்சுட்டு வாம்மா. மாப்பிள்ளை கிட்ட நான் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்” என மகளை அனுப்பினார்.

வீராவும் அனுவும் குட் நைட் சொல்லிவிட்டு, தங்கள் வாரிசை உருவாக்கும் வேலைக்குச் சென்று விட்டார்கள்.

“என்னம்மா! என் கிட்ட தனியா பேசனுமா?” எனக் கரெக்டாக பாயிண்டைப் பிடித்தான் கார்த்திக்.

“ஆமாப்பா கார்த்திக். வேந்தன் ஏற்கனவே உன் விஷயத்தை என் கிட்ட சொல்லிட்டான். இப்ப இல்ல, பொங்கலுக்கு நீ வந்து போனதுமே சொல்லிட்டான். ரெண்டு பேரும் வாழ்க்கையில செட்டில் ஆனவுடன், உனக்கு அப்பவும் இந்த ஆசை இருந்தா கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடலாம்னு சொல்லி வச்சிருந்தான். எனக்கு என் மக முடிவுதான் முக்கியம்னு சொல்லிட்டேன் அவன் கிட்ட. அப்புறம் நீ வேற கொஞ்ச காலமா காணாம போய்ட்ட. வேந்தன் விசாரிச்சிப் பார்த்தான். அப்பவும் ஒன்னும் தெரியல. அப்புறம் பார்த்தா திடீர்னு எண்ட்ரி ஆய்ட்ட. உன்னைப் பத்தி விசாரிக்கலாம்னு பார்த்தா, இவன் கல்யாணம், அனு கல்யாணம் இப்படி பலது நடந்துருச்சி”

“ஏன்மா, என் குடும்பம் சரியில்லைனா லட்டுவ எனக்கு குடுத்துருக்க மாட்டிங்களா?”

“அப்படி இல்லப்பா. எங்க கூட இருந்த நாளுலயே உன்னைப் பத்தி நான் நல்லா தெரிஞ்சுகிட்டேன். நீ நல்லவன். ஆனா இவள என்னால கணிக்கவே முடியலையே. ஒரு சமயம் உன் மேல பாசம் இருக்கற மாதிரி இருக்கும்! ஒரு சமயம் தெரியாத மாதிரி இருப்பா”

‘பெத்த உங்களுக்கே புரியலைன்னா, என் நிலமைய யோசிச்சுப் பாருங்க!’

“அன்றைக்கு அந்த மதன் உன்னைத் திட்டனப்ப, அவ குரல் மட்டும் ஆத்திரத்துல தனியா கேட்டது. அப்பத்தான் மேட்டர புடிச்சேன். அதான் வேந்தன் சொன்னவுடனே கல்யாணத்த முடிச்சிட்டேன். நீ எனக்கு மருமகனா வந்ததுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்பா. ஏன்னு கேளேன்?”

“ஏன்மா?”

“நான் புதுசா எந்த பாஷையும் கத்துக்க வேணாம் பாரு” எனச் சொல்லிவிட்டு இடி இடியெனச் சிரித்தார் அவர்.

 

[VanishaAdmin]

‘ஹ்ம்ம்! அவங்க பிரச்சனை அவங்களுக்கு. என் பிரச்சனை, வருது பாரு அழகா பூந்தென்றல் மாதிரி கும்முன்னு குளிச்சுட்டு. இன்னிக்கு லக் அடிக்குமா? சான்ஸ் கிடைச்சா பாடி மயக்குவோம். அதெல்லாம் நமக்கு சொல்லியா குடுக்கனும்!’

“மாப்பிள்ளை! லட்டு படிப்பு முடியற வரைக்கும் நீங்க உங்க வீடுலயே தங்கிக்கலாம். இல்ல அவளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கனும்னு நினைச்சிங்கன்னா இங்க இருக்கலாம். இந்த சோபா எப்பவும் உங்களுக்குத்தான். இது அவளோட விருப்பம்தான், அவ அண்ணனும் சரின்னு சொல்லிட்டான். அவ மனசு மாறுனா சொல்லுங்க, நான் நல்ல நாள் பார்க்கிறேன். இந்த மாதிரி விஷயங்களில் நான் ரொம்ப திறந்த மூளை” என அணுகுண்டை கார்த்திக் தலையில் அலுங்காமல் போட்டார் இந்து.

இனி மேல் அந்த மண்டையில் முடி முளைக்குமா?

‘திறந்த மூளையா? ஓ! ஓபேன் மைண்டட்டா. உங்க ட்ராண்ஸ்லெசனுலுல தீயை வைக்க. என் வாழ்க்கையில அம்மாவும் மகனும் ரொம்ப விளையாடுறீங்க! இது நல்லா இல்ல!’

நமுட்டுச் சிரிப்புடன் இந்துவின் அருகில் அமர்ந்தாள் லட்டு.

‘சிரிடி, சிரி! இன்னும் பத்து மாசத்துல உன்னை பிரசவ வார்டுல அழ விடுறேன்’ என உறுதிமொழி எடுத்தான் கார்த்திக்.

“சரி! நீங்க பேசிட்டு இருங்க. நான் போய் சாப்பிட என்ன இருக்குன்னு பார்க்கறேன். இந்த ரெண்டு குஜாலு பார்ட்டியும் அப்பீட்டு ஆயிருச்சுங்க. நாம மூனு பேருதானே! பழைய சோத்துல தண்ணி ஊத்தி சாப்பிட்டுக்கலாம்” என்றவாறே சமயலைறைக்குச் சென்றார் இந்து.

“ஏன்டி! இளிச்சவாய் மாப்பிள்ளை கிடைச்சா, உங்கம்மா பழைய சோறு போடுவாங்களா? ராங்கா பூடும் சொல்லிட்டேன். ச்சேய்! எனக்கும் இந்த பாஷை ஒட்டிக்கிச்சு”

“அடங்குடா! உன்னை கலாய்ச்சிட்டுப் போறாங்க அவங்க. உள்ள தடபுடலா செஞ்சு வைப்பாங்க, கவலைப்படாத”

அவளை நெருங்கி வந்து அமர்ந்தவன், அவள் தோளைச் சுற்றி கையைப் போட்டுக் கொண்டான்.

“ப்பா! என்ன வாசம்டி உன் மேல. என்ன சோப்பு போட்டுக் குளிக்கற?” என வாசம் பிடித்தான்.

நெளிந்தவள்,

“பாத்திரம் விளக்குற சோப் போட்டுக் குளிச்சேன். அதுல தான் லெமன் சத்து அதிகம் இருக்காம்” என்றவள் அவனை தூரத் தள்ளினாள்.

“ஏன்டி இப்படி தள்ளுற. நான் உன் புருசன்டி. இனிமே ஒட்டித்தான் உட்காருவேன். எனக்கு தேவையானத எல்லாத்தையும் நீ தான் கவனிக்கனும்” என எல்லாத்தையும் என்பதை அழுத்திச் சொன்னான்.

மீண்டும் நெருங்கி அமர்ந்து கைப் பிடித்துக் கொண்டவன், அவள் காதில் சரசமாக பாடினான்.

“மோகத்தாலே உள்ளம் நோகுதே
மூங்கில் காடாய் தேகம் வேகுதே
பட்டு சேலை போல் என்னை நீயே
சுத்தி சுத்தி கட்டிக்கடி”

“அடச்சீ! பாட்டு கூட உன் மூட்டுக்கு ஏத்த மாதிரி எங்கத்தான் புடிக்கறியோ! பொறுக்கி!” என மொத்தினாள் அவள்.

உள்ளேயிருந்து இந்து,

“என்னம்மா அங்க சத்தம்?” எனக் கேட்டார்.

“பேசிக்கிட்டு இருக்கோம் அத்தை!” எனச் சட்டெனக் கூறினான் கார்த்திக்.

“அந்தப் பயம் இருக்கட்டும்!” என பழிப்புக் காட்டியவள், அவனை உதறி விட்டு கிச்சனுக்குள் ஓடினாள்.

‘கொல்லுறாளே என்னை! நான் பாட்டுக்கு சிவனேன்னு என் வீட்டுல பேச்சலரா சுத்திக்கிட்டு இருந்திருப்பேன். கல்யாணம் பண்ணி வச்சு, மொத்த குடும்பமும் என்னை வச்சி செய்யுதே!’ எனப் புலம்ப மட்டும்தான் முடிந்தது அவனால்.