அத்தியாயம் 3
காதலித்துப் பார் கையெழுத்து அழகாகும்
இது வைரமுத்து சொன்னது
காதலிக்காமல் இருந்துப் பார் உன் தலையெழுத்து அழகாகும்!
(யாரோ சொன்னது)
அங்கே விருந்தில் ஒப்புக்குக் கொறித்து விட்டு வந்திருந்தாள் தேவி. வீட்டுக்கு வந்ததும் ஏதாவது சாப்பிடலாம் என டைனிங் ஹாலுக்கு சென்றவள், ராகவனை அங்கே பார்த்து விட்டு ஒன்றும் சாப்பிடாமல் மாடி ஏறிவிட்டாள். அவள் பின்னோடு வந்த கார்த்திக் முனிம்மாவிடம் மேலே சாப்பாடு கொண்டு கொடுக்கச் சொல்லி ஜாடை காட்டினான்.
அவர் சென்றதும் ராகவனுடன் சாப்பிட உட்கார்ந்தான் அவன். இரவு எந்த நேரமானாலும் அவனுக்குச் சோறு வேண்டும். சோறு போட்டுக் கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தவனின் தட்டில் அயிட்டங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்தார் ராகவன்.
“போதும் சார். இதுக்கு மேல சாப்பிட முடியாது” என அவரை தடுத்தான் கார்த்திக்.
“சாப்பிடுப்பா. அவ பின்னாடி ஓடி இப்படி துரும்பா இளைச்சிட்ட. வேலைக்கு வந்த போது நல்லா கொலு கொலுன்னு இருந்த. இப்ப கழுத்து எலும்பெல்லாம் தெரியுது” எனப் பாசமாக பேசினார் ராகவன்.
“நான் எப்போதும் போலத்தான் சார் இருக்கேன்” அவன் குரலில் சற்றே ஒதுக்கம்.
பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவர்,
“சாப்பிட்டுப் பத்திரமா போப்பா. இங்கயே தங்கிக்கன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டிக்கிற” என்றார்.
பதிலாக ஒரு புன்னகை மட்டும்தான் அவனிடம் இருந்து கிடைத்தது.
முனிம்மா கொடுத்த உணவைச் சாப்பிட்ட தேவி, உடல் வலி தீர பாத் டப்பில் சிறிது நேரம் அமிழ்ந்திருந்தாள். குளித்து விட்டு பைஜாமா அணிந்து கொண்டவள் ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றாள். கடல் காற்று ஊசியாய் குத்தியது. தன் இரு கரங்களாலும் தன்னையே அணைத்துக் கொண்டவள், தூரத்துக் கடலை அந்த இருட்டிலும் வெறித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
சிறு வயதில் இருந்து கூட வரும் தனிமை அவளைப் பாடாய் படுத்தியது. மனம் விட்டுப் பேச, மனக் கஷ்டங்களைச் சொல்லி அழ ஒரு தோள் வேண்டும் போல் இருந்தது. எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றாளோ தெரியாது. பின் தன்னையே உலுக்கிக் கொண்டவள்,
‘எனக்கு நான் மட்டும் தான். என்னை நான்தான் சந்தோஷமா வச்சிக்கனும்’ என உருப் போட்டுக் கொண்டாள்.
எப்பொழும் போல் தூக்க மாத்திரை பாட்டிலை எடுத்தவள் இரு மாத்திரைகளை வாயில் போட்டுத் தண்ணீர் குடித்தாள். பிறகு அந்தப் பாட்டிலையே சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
‘அப்படியே எல்லாத்தையும் வாயில கொட்டிக்கலாமா? இந்தத் தனிமையிலிருந்து விடுதலை கிடைக்குமே’ என ஒரு நிமிடம்தான் நினைத்தாள்.
அந்த எண்ணம் வந்தவுடனே அப்படி ஓர் ஆங்காரம் வந்தது அவளுக்கு. பாட்டிலை விட்டடித்தவள், அறையின் ஒரு மூலையில் வைத்திருக்கும் டென்னிஸ் மட்டையைக் கையிலெடுத்தாள். மனதின் ஆத்திரம் தீரும் வரை கண்ணில் பார்த்த எல்லா பொருட்களையும் அடித்து நொறுக்கினாள்.
ஹிஸ்டீரியா வந்தது போல்,
“நான் ஏன் சாகனும்? நீங்க எல்லாரும்தான் சாகனும். என்னை இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளின நீங்க எல்லாம்தான் சாகனும். நான் சாக மாட்டேன். யோ ராகவா! உன்னை நான்தான்யா கொல்லுவேன். என் ரெண்டு கையாலயும் கழுத்தை நெரிச்சிக் கொல்லுவேன். நீதான் சாகனும், நீதான் சாகனும்” எனக் கத்தினாள்.
அவளது ஹிஸ்டீரியா சமயங்களில் கார்த்திக்கைத் தவிர யாராலும் அவளை நெருங்க முடியாது. எப்பொழுதும் போல் அவள் கத்தும் சத்தத்தில் ராகவன் தனது அறைக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டார். கார்த்திக் அவசரமாக கையைக் கழுவிக் கொண்டு மாடிக்கு ஓடினான்.
“மேடம்! மேடம் கதவைத் திறங்க. ப்ளீஸ் திறங்க” எனக் கத்தினான்.
முனிம்மாவும் அவன் பின்னாலேயே மாடிக்கு வந்து விட்டார். உள்ளே கத்தலும், உடைக்கும் சத்தமும் கூடியதே தவிரக் குறையவில்லை. எப்பொழுதும் பேண்ட் பாக்கேட்டில் வைத்திருக்கும் அந்த அறையின் சாவியைக் கொண்டுக் கதவைத் திறந்த கார்த்திக் பாய்ந்து சென்று தேவியைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
அவள் கையில் இருந்த ரேக்கேட்டை பிடுங்கவே அவன் போராட வேண்டி இருந்தது. இது போன்ற நேரங்களில் மென்மையானத் தேவிக்கு எங்கிருந்துதான் இந்த அசுர பலம் வருமோ தெரியாது. முனிம்மாவும் அவனும் போராடி அந்த ரேக்கேட்டைப் பிடுங்கினார்கள். ஆங்காரமாக கத்திக் கொண்டிருந்த தேவியை இறுக அணைத்துக் கொண்டான் கார்த்திக்.
“ஒன்னும் இல்லைடா தேவிம்மா. கால்ம் டவுன். நான் இருக்கேன். ரிலேக்ஸ்”
அவள் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தவாறே மென்மையாக குழந்தையிடம் பேசுவது போல் பேசினான். மெல்ல, மெல்ல அவன் அணைப்பில் அடங்கியவள், அப்படியே அவன் மேலேயே மயங்கிச் சரிந்தாள். அவளை விழாமல் பூப்போல் ஏந்தியவன், உடைந்து கிடந்த பொருட்களை மிதிக்காமல் மெல்ல நடந்து சென்று தேவியைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்.
அதற்குள் முனிம்மா ஈரத்துணியுடன் அவன் அருகில் வந்தார். துணியை வாங்கி அவள் முகத்தை மென்மையாகத் துடைத்து விட்டான். ஏசியை அதிகரித்து அவளுக்கு போர்த்தி விட்டவன் முனிம்மாவிடம்,
“ரூம சத்தம் போடாம கிளின் பண்ணுங்க. இன்னிக்கு நைட்டு இங்கயே ஓர் ஓரமா படுத்துக்குங்க. திரும்பவும் இப்படி ஆச்சுனா ராத்திரி எத்தனை மணினாலும் எனக்கு கால் பண்ணுங்கக்கா. மேடம் பத்திரம்” என்றான்.
“நான் பாத்துக்கிறேன்ப்பா. நீ போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு. பாரு ரொம்ப களைச்சி போய் தெரியற” என்றார் அவர்.
அழகாகச் சிரித்தவன்,
“முனிம்ஸ், இப்படி என்னைக் கவனிச்சுகிற உனக்கு மட்டும் வயசு குறைவா இருந்துச்சுனா சத்தியமா உன்னைத்தான் நான் கட்டுவேன்” எனக் கண்ணடித்து விட்டு வெளியேறினான்.
சிரித்தபடியே அவனை அனுப்பியவர், கலைந்து போன சித்திரமாய் தூங்கும் தேவியை அனுதாபத்துடன் பார்த்தார்.
‘காசு இருந்து என்னத்த செய்ய. மனசுல நிம்மதி இல்லையே இந்தப் புள்ளைக்கு. மாரியாத்தா, இவங்க மனக் கஷ்டத்தையெல்லாம் போக்கி ஒரு சந்தோஷமான வாழ்க்கைய குடுமா தாயி’ என மனதிற்குள்ளேயே வேண்டிக் கொண்டு தன் வேலையை கவனிக்கச் சென்றார்.
முனிம்மாவின் வேண்டுதல் மாரியம்மாவின் காதில் விழுமா?
மறுநாள் காலை, வேலைப் பார்க்கும் சைட்டிலிருந்து தன் அம்மாவுக்குப் போன் செய்தான் வேந்தன்.
“அம்மா, விடிகாலையில கனவு கண்டா பலிக்குமாம்மா?”
“அது எப்படிப்பட்ட கனவுங்கிறத பொறுத்துத்தான் சொல்ல முடியும். லாட்டரி டிக்கட் வாங்காம, லாட்டரியில வின் பண்ண மாதிரி கனவு வந்தா அதெல்லாம் கப்ஸா கனவு. நம்பக் கூடாது. அதுவே அம்மாவுக்குப் புது சேலை வாங்கிக் குடுக்கிற மாதிரி கனவு வந்தா அது நிஜ கனவு. கண்டிப்பா நடக்கும். நான் நடத்தி வைப்பேன்”
“யம்மோ! என் கனவை வச்சி புதுச் சேலைக்கு அடி போடுற பாத்தியா! அதெல்லாம் நடக்காது. இன்னிக்கு விடிகாலையிலே நான் ஒரு கனவு கண்டேன் இந்து. அதைப் பத்தி பேசனும்னு நெனச்சேன், காலை நேரத்து அவசரத்துல மறந்துட்டேன்”
“சரி, சரி சொல்லுடா! என்ன கனவு? யாரு வந்தா? ஐஸ்வர்யா ராயா? இல்ல ஐஸ்வர்யா ராஜேசா?”
“அம்மா!” காண்டானான் வேந்தன்.
“சரிடா, ஒன்னும் பேசல. நீ சொல்லு”
“சுனாமி அடிக்குதுமா கனவுல. நீங்களும் தங்கச்சிங்களும் மட்டும் தப்பிச்சிட்டீங்க. நான் மட்டும் நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன் சுழலுல”
“நாங்க தப்பிச்சுட்டமில்ல, அப்புறம் என்னடா பிரச்சனை?”
“மா! பீ சீரியஸ். சுனாமி என்னை அப்படியே உள்ள இழுக்குது. நான் தத்தளிக்கிறேன். இன்னும் கூட அதோட தாக்கம் போகல. எனக்கு மனசே சரியில்லைமா”
“டேய் சுனாமிலாம் உன்னை என்னடா செய்யும். அப்படி வந்தாலும் நீ, ‘ஏலே கிச்சான் வந்தாச்சு நம்ம சூசை பொண்ணும் வந்தாச்சு’ன்னு நம்ப நவரச நாயகனோட மகன் மாதிரி பாட்டு பாடி நீந்தி வந்துருவடா கையில மீனோட”
பெரிதாக நகைத்தவன்,
“இதுக்குத்தான்மா உனக்குப் போன் அடிச்சேன். இப்ப பெட்டரா ஃபீல் பண்ணுறேன். ஐ லவ் யூ இந்து” என்றான்.
“போடா டேய்! போய் ஆணிய புடுங்கற வேலைய பாரு”
“பில்டிங் கட்டுற என்னைப் பார்த்து ஆணிய புடுங்கறன்னு சொல்லிட்டிங்களே? இஞ்சினியருக்கு இந்த வீட்டுல மரியாதையே இல்ல. சரி! ராத்திரி பார்க்கலாம். பாய்” என அழைப்பை துண்டித்து விட்டு வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான் மலர்வேந்தன்.
மதிய உணவு இடைவேளையின் போது, மெக்கானிக் ஷாப்பில் போட்டிருந்த பைக்கை எடுக்கக் கிளம்பினான் வேந்தன். அவன் வெளியே வருவதற்கும் தேவியின் கார் அங்கே வந்து நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. காரை நிறுத்தி விட்டுக் கார்த்திக் இறங்கி தேவிக்குக் கார் கதவைத் திறந்து விட்டான். நேரம் கிடைக்கும் போது அவர்கள் வந்து பார்ப்பதுதான். கார்த்திக் மட்டும்தான் பேசுவான். அவள் வேலை நடப்பதை மட்டும் பார்வையிடுவாள். யாரிடமும் ஐ காண்டாக்ட் கொடுக்க மாட்டாள்.
கருப்பு நிறத்தில் ஸ்லாக்கும், பெண்கள் அணியும் ஷெர்டும் போட்டிருந்தாள் தேவி. அவள் நிறத்தை கருப்பு இன்னும் தூக்கிக் காட்டியது. வெயில் படாதவாறு இருக்கத் தொப்பி ஒன்று ஸ்டைலாக தலையில் அமர்ந்திருந்தது.
“வாங்க மேடம். லன்ச் பிரேக் இப்போ. வர்க்கர்ஸ் எல்லாம் சாப்பிட போயிருக்காங்க” என வரவேற்றான் வேந்தன்.
பேசியது கேட்டது என்பது போல ஒரு தலை அசைப்பு கிடைத்தது. அதற்குள் கார்த்திக் பார்க் செய்து விட்டு வந்திருந்தான்.
“வேந்தன் சார்! லாஸ்ட் மினிட் வர்க்ஸ் எல்லாம் எப்படி இருக்குன்னு பார்க்க வந்துருக்காங்க. கொஞ்ச நேரம் எங்க கூட இருந்து அப்டேட் பண்ணுங்க” எனக் கேட்டுக் கொண்டான் கார்த்திக்.
அவர்கள் இருவரையும் ஏ ப்ளாக்கின் பில்டிங்கிற்கு அழைத்துச் சென்றான் வேந்தன். அங்கேதான் வேலை முழுவதும் முடிந்திருந்தது. ஓர் அபார்ட்மெண்டின் கதவைத் திறந்து அவர்களை உள்ளே போகுமாறு சைகை செய்தவன் தானும் அவர்களுடனே நுழைந்தான். அந்த வீட்டை ஒரு விஐபி அவரின் செட்டப்புக்காக வாங்கி இருந்தார். அவரின் விருப்பப்படி, உள் அலங்காரமும் கணிசமான தொகையை வாங்கி கொண்டு இவர்களே செய்திருந்தார்கள். ரோஜா வர்ண வால்பேப்பர் ஒட்டப்பட்டு, வீடு முழுக்க டைல்ஸ் போட்டு பளபளவென இருந்தது.
காதலித்துப் பார் கையெழுத்து அழகாகும்
இது வைரமுத்து சொன்னது
காதலிக்காமல் இருந்துப் பார் உன் தலையெழுத்து அழகாகும்!
(யாரோ சொன்னது)
அங்கே விருந்தில் ஒப்புக்குக் கொறித்து விட்டு வந்திருந்தாள் தேவி. வீட்டுக்கு வந்ததும் ஏதாவது சாப்பிடலாம் என டைனிங் ஹாலுக்கு சென்றவள், ராகவனை அங்கே பார்த்து விட்டு ஒன்றும் சாப்பிடாமல் மாடி ஏறிவிட்டாள். அவள் பின்னோடு வந்த கார்த்திக் முனிம்மாவிடம் மேலே சாப்பாடு கொண்டு கொடுக்கச் சொல்லி ஜாடை காட்டினான்.
அவர் சென்றதும் ராகவனுடன் சாப்பிட உட்கார்ந்தான் அவன். இரவு எந்த நேரமானாலும் அவனுக்குச் சோறு வேண்டும். சோறு போட்டுக் கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தவனின் தட்டில் அயிட்டங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்து வைத்தார் ராகவன்.
“போதும் சார். இதுக்கு மேல சாப்பிட முடியாது” என அவரை தடுத்தான் கார்த்திக்.
“சாப்பிடுப்பா. அவ பின்னாடி ஓடி இப்படி துரும்பா இளைச்சிட்ட. வேலைக்கு வந்த போது நல்லா கொலு கொலுன்னு இருந்த. இப்ப கழுத்து எலும்பெல்லாம் தெரியுது” எனப் பாசமாக பேசினார் ராகவன்.
“நான் எப்போதும் போலத்தான் சார் இருக்கேன்” அவன் குரலில் சற்றே ஒதுக்கம்.
பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியேற்றியவர்,
“சாப்பிட்டுப் பத்திரமா போப்பா. இங்கயே தங்கிக்கன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டிக்கிற” என்றார்.
பதிலாக ஒரு புன்னகை மட்டும்தான் அவனிடம் இருந்து கிடைத்தது.
முனிம்மா கொடுத்த உணவைச் சாப்பிட்ட தேவி, உடல் வலி தீர பாத் டப்பில் சிறிது நேரம் அமிழ்ந்திருந்தாள். குளித்து விட்டு பைஜாமா அணிந்து கொண்டவள் ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றாள். கடல் காற்று ஊசியாய் குத்தியது. தன் இரு கரங்களாலும் தன்னையே அணைத்துக் கொண்டவள், தூரத்துக் கடலை அந்த இருட்டிலும் வெறித்துக் கொண்டு நின்றாள்.
சிறு வயதில் இருந்து கூட வரும் தனிமை அவளைப் பாடாய் படுத்தியது. மனம் விட்டுப் பேச, மனக் கஷ்டங்களைச் சொல்லி அழ ஒரு தோள் வேண்டும் போல் இருந்தது. எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றாளோ தெரியாது. பின் தன்னையே உலுக்கிக் கொண்டவள்,
‘எனக்கு நான் மட்டும் தான். என்னை நான்தான் சந்தோஷமா வச்சிக்கனும்’ என உருப் போட்டுக் கொண்டாள்.
எப்பொழும் போல் தூக்க மாத்திரை பாட்டிலை எடுத்தவள் இரு மாத்திரைகளை வாயில் போட்டுத் தண்ணீர் குடித்தாள். பிறகு அந்தப் பாட்டிலையே சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
‘அப்படியே எல்லாத்தையும் வாயில கொட்டிக்கலாமா? இந்தத் தனிமையிலிருந்து விடுதலை கிடைக்குமே’ என ஒரு நிமிடம்தான் நினைத்தாள்.
அந்த எண்ணம் வந்தவுடனே அப்படி ஓர் ஆங்காரம் வந்தது அவளுக்கு. பாட்டிலை விட்டடித்தவள், அறையின் ஒரு மூலையில் வைத்திருக்கும் டென்னிஸ் மட்டையைக் கையிலெடுத்தாள். மனதின் ஆத்திரம் தீரும் வரை கண்ணில் பார்த்த எல்லா பொருட்களையும் அடித்து நொறுக்கினாள்.
ஹிஸ்டீரியா வந்தது போல்,
“நான் ஏன் சாகனும்? நீங்க எல்லாரும்தான் சாகனும். என்னை இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளின நீங்க எல்லாம்தான் சாகனும். நான் சாக மாட்டேன். யோ ராகவா! உன்னை நான்தான்யா கொல்லுவேன். என் ரெண்டு கையாலயும் கழுத்தை நெரிச்சிக் கொல்லுவேன். நீதான் சாகனும், நீதான் சாகனும்” எனக் கத்தினாள்.
அவளது ஹிஸ்டீரியா சமயங்களில் கார்த்திக்கைத் தவிர யாராலும் அவளை நெருங்க முடியாது. எப்பொழுதும் போல் அவள் கத்தும் சத்தத்தில் ராகவன் தனது அறைக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டார். கார்த்திக் அவசரமாக கையைக் கழுவிக் கொண்டு மாடிக்கு ஓடினான்.
“மேடம்! மேடம் கதவைத் திறங்க. ப்ளீஸ் திறங்க” எனக் கத்தினான்.
முனிம்மாவும் அவன் பின்னாலேயே மாடிக்கு வந்து விட்டார். உள்ளே கத்தலும், உடைக்கும் சத்தமும் கூடியதே தவிரக் குறையவில்லை. எப்பொழுதும் பேண்ட் பாக்கேட்டில் வைத்திருக்கும் அந்த அறையின் சாவியைக் கொண்டுக் கதவைத் திறந்த கார்த்திக் பாய்ந்து சென்று தேவியைப் பிடித்துக் கொண்டான்.
அவள் கையில் இருந்த ரேக்கேட்டை பிடுங்கவே அவன் போராட வேண்டி இருந்தது. இது போன்ற நேரங்களில் மென்மையானத் தேவிக்கு எங்கிருந்துதான் இந்த அசுர பலம் வருமோ தெரியாது. முனிம்மாவும் அவனும் போராடி அந்த ரேக்கேட்டைப் பிடுங்கினார்கள். ஆங்காரமாக கத்திக் கொண்டிருந்த தேவியை இறுக அணைத்துக் கொண்டான் கார்த்திக்.
“ஒன்னும் இல்லைடா தேவிம்மா. கால்ம் டவுன். நான் இருக்கேன். ரிலேக்ஸ்”
அவள் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தவாறே மென்மையாக குழந்தையிடம் பேசுவது போல் பேசினான். மெல்ல, மெல்ல அவன் அணைப்பில் அடங்கியவள், அப்படியே அவன் மேலேயே மயங்கிச் சரிந்தாள். அவளை விழாமல் பூப்போல் ஏந்தியவன், உடைந்து கிடந்த பொருட்களை மிதிக்காமல் மெல்ல நடந்து சென்று தேவியைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்.
அதற்குள் முனிம்மா ஈரத்துணியுடன் அவன் அருகில் வந்தார். துணியை வாங்கி அவள் முகத்தை மென்மையாகத் துடைத்து விட்டான். ஏசியை அதிகரித்து அவளுக்கு போர்த்தி விட்டவன் முனிம்மாவிடம்,
“ரூம சத்தம் போடாம கிளின் பண்ணுங்க. இன்னிக்கு நைட்டு இங்கயே ஓர் ஓரமா படுத்துக்குங்க. திரும்பவும் இப்படி ஆச்சுனா ராத்திரி எத்தனை மணினாலும் எனக்கு கால் பண்ணுங்கக்கா. மேடம் பத்திரம்” என்றான்.
“நான் பாத்துக்கிறேன்ப்பா. நீ போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு. பாரு ரொம்ப களைச்சி போய் தெரியற” என்றார் அவர்.
அழகாகச் சிரித்தவன்,
“முனிம்ஸ், இப்படி என்னைக் கவனிச்சுகிற உனக்கு மட்டும் வயசு குறைவா இருந்துச்சுனா சத்தியமா உன்னைத்தான் நான் கட்டுவேன்” எனக் கண்ணடித்து விட்டு வெளியேறினான்.
சிரித்தபடியே அவனை அனுப்பியவர், கலைந்து போன சித்திரமாய் தூங்கும் தேவியை அனுதாபத்துடன் பார்த்தார்.
‘காசு இருந்து என்னத்த செய்ய. மனசுல நிம்மதி இல்லையே இந்தப் புள்ளைக்கு. மாரியாத்தா, இவங்க மனக் கஷ்டத்தையெல்லாம் போக்கி ஒரு சந்தோஷமான வாழ்க்கைய குடுமா தாயி’ என மனதிற்குள்ளேயே வேண்டிக் கொண்டு தன் வேலையை கவனிக்கச் சென்றார்.
முனிம்மாவின் வேண்டுதல் மாரியம்மாவின் காதில் விழுமா?
மறுநாள் காலை, வேலைப் பார்க்கும் சைட்டிலிருந்து தன் அம்மாவுக்குப் போன் செய்தான் வேந்தன்.
“அம்மா, விடிகாலையில கனவு கண்டா பலிக்குமாம்மா?”
“அது எப்படிப்பட்ட கனவுங்கிறத பொறுத்துத்தான் சொல்ல முடியும். லாட்டரி டிக்கட் வாங்காம, லாட்டரியில வின் பண்ண மாதிரி கனவு வந்தா அதெல்லாம் கப்ஸா கனவு. நம்பக் கூடாது. அதுவே அம்மாவுக்குப் புது சேலை வாங்கிக் குடுக்கிற மாதிரி கனவு வந்தா அது நிஜ கனவு. கண்டிப்பா நடக்கும். நான் நடத்தி வைப்பேன்”
“யம்மோ! என் கனவை வச்சி புதுச் சேலைக்கு அடி போடுற பாத்தியா! அதெல்லாம் நடக்காது. இன்னிக்கு விடிகாலையிலே நான் ஒரு கனவு கண்டேன் இந்து. அதைப் பத்தி பேசனும்னு நெனச்சேன், காலை நேரத்து அவசரத்துல மறந்துட்டேன்”
“சரி, சரி சொல்லுடா! என்ன கனவு? யாரு வந்தா? ஐஸ்வர்யா ராயா? இல்ல ஐஸ்வர்யா ராஜேசா?”
“அம்மா!” காண்டானான் வேந்தன்.
“சரிடா, ஒன்னும் பேசல. நீ சொல்லு”
“சுனாமி அடிக்குதுமா கனவுல. நீங்களும் தங்கச்சிங்களும் மட்டும் தப்பிச்சிட்டீங்க. நான் மட்டும் நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன் சுழலுல”
“நாங்க தப்பிச்சுட்டமில்ல, அப்புறம் என்னடா பிரச்சனை?”
“மா! பீ சீரியஸ். சுனாமி என்னை அப்படியே உள்ள இழுக்குது. நான் தத்தளிக்கிறேன். இன்னும் கூட அதோட தாக்கம் போகல. எனக்கு மனசே சரியில்லைமா”
“டேய் சுனாமிலாம் உன்னை என்னடா செய்யும். அப்படி வந்தாலும் நீ, ‘ஏலே கிச்சான் வந்தாச்சு நம்ம சூசை பொண்ணும் வந்தாச்சு’ன்னு நம்ப நவரச நாயகனோட மகன் மாதிரி பாட்டு பாடி நீந்தி வந்துருவடா கையில மீனோட”
பெரிதாக நகைத்தவன்,
“இதுக்குத்தான்மா உனக்குப் போன் அடிச்சேன். இப்ப பெட்டரா ஃபீல் பண்ணுறேன். ஐ லவ் யூ இந்து” என்றான்.
“போடா டேய்! போய் ஆணிய புடுங்கற வேலைய பாரு”
“பில்டிங் கட்டுற என்னைப் பார்த்து ஆணிய புடுங்கறன்னு சொல்லிட்டிங்களே? இஞ்சினியருக்கு இந்த வீட்டுல மரியாதையே இல்ல. சரி! ராத்திரி பார்க்கலாம். பாய்” என அழைப்பை துண்டித்து விட்டு வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான் மலர்வேந்தன்.
மதிய உணவு இடைவேளையின் போது, மெக்கானிக் ஷாப்பில் போட்டிருந்த பைக்கை எடுக்கக் கிளம்பினான் வேந்தன். அவன் வெளியே வருவதற்கும் தேவியின் கார் அங்கே வந்து நிற்பதற்கும் சரியாக இருந்தது. காரை நிறுத்தி விட்டுக் கார்த்திக் இறங்கி தேவிக்குக் கார் கதவைத் திறந்து விட்டான். நேரம் கிடைக்கும் போது அவர்கள் வந்து பார்ப்பதுதான். கார்த்திக் மட்டும்தான் பேசுவான். அவள் வேலை நடப்பதை மட்டும் பார்வையிடுவாள். யாரிடமும் ஐ காண்டாக்ட் கொடுக்க மாட்டாள்.
கருப்பு நிறத்தில் ஸ்லாக்கும், பெண்கள் அணியும் ஷெர்டும் போட்டிருந்தாள் தேவி. அவள் நிறத்தை கருப்பு இன்னும் தூக்கிக் காட்டியது. வெயில் படாதவாறு இருக்கத் தொப்பி ஒன்று ஸ்டைலாக தலையில் அமர்ந்திருந்தது.
“வாங்க மேடம். லன்ச் பிரேக் இப்போ. வர்க்கர்ஸ் எல்லாம் சாப்பிட போயிருக்காங்க” என வரவேற்றான் வேந்தன்.
பேசியது கேட்டது என்பது போல ஒரு தலை அசைப்பு கிடைத்தது. அதற்குள் கார்த்திக் பார்க் செய்து விட்டு வந்திருந்தான்.
“வேந்தன் சார்! லாஸ்ட் மினிட் வர்க்ஸ் எல்லாம் எப்படி இருக்குன்னு பார்க்க வந்துருக்காங்க. கொஞ்ச நேரம் எங்க கூட இருந்து அப்டேட் பண்ணுங்க” எனக் கேட்டுக் கொண்டான் கார்த்திக்.
அவர்கள் இருவரையும் ஏ ப்ளாக்கின் பில்டிங்கிற்கு அழைத்துச் சென்றான் வேந்தன். அங்கேதான் வேலை முழுவதும் முடிந்திருந்தது. ஓர் அபார்ட்மெண்டின் கதவைத் திறந்து அவர்களை உள்ளே போகுமாறு சைகை செய்தவன் தானும் அவர்களுடனே நுழைந்தான். அந்த வீட்டை ஒரு விஐபி அவரின் செட்டப்புக்காக வாங்கி இருந்தார். அவரின் விருப்பப்படி, உள் அலங்காரமும் கணிசமான தொகையை வாங்கி கொண்டு இவர்களே செய்திருந்தார்கள். ரோஜா வர்ண வால்பேப்பர் ஒட்டப்பட்டு, வீடு முழுக்க டைல்ஸ் போட்டு பளபளவென இருந்தது.
Author: VanishaAdmin
Article Title: Uyir Vangum Rojave--EPI 3
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: Uyir Vangum Rojave--EPI 3
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
