நேரம் இறக்கை கட்டிக்கொண்டு நகர, காலை ஆறுமணிக்கெல்லாம் கட்டிலில் புரண்டு படுத்திருந்து காலாட்டிக்கொண்டிருந்த வர்ணி போனை காதுக்கு கொடுத்திருக்க அவளது உதட்டில் சிரிப்பு வழிந்தோடியது.
“என்னை அங்கே அனுப்பிட்டு நீ செம்ம ஜாலியா ஆட்டம் போட்டுட்டு இருக்கல்ல” என்று அவளை குற்றம் சாட்டியபடி வீடியோ கேமராவை ஆனில் வைத்து விட்டு தலை வாரிக்கொண்டிருந்தான் சாஹித்யன்.
அவன் எப்படி அழுத்தமாய் வாரியும் சீப்பு நகர்ந்ததுமே முடி கற்றையாய் நெற்றியில் வந்து விழுவதை நமுட்டு சிரிப்போடு பார்த்திருந்தவள் “ஆங், நான் ஆட்டம் போடுறேன்? அது சரி. நேத்து பபேக்கு போனது யாராம்?” என்று முறைக்க
“சொல்றேன்ல ஒரு புது பிரண்டு கூப்பிட்டான் இல்லைன்னு சொல்ல முடியலைன்னு. நான் தான் குடிக்க மாட்டேன்ல எனக்கு பபேயும் ரெஸ்டாரண்டும் ஒண்ணு தான்டி” என்றபடி ஒரு கணம் மொபைல் கேமராவை ஒரு பார்வை பார்த்து சிரித்து விட்டு அவன் வேலையை தொடர
“உங்களை நம்ப முடியாது, போலிசாமியார், என்ன பழக்கமெல்லாம் ரகசியமா வச்சிருக்கீங்களோ தெரியாது!” என்று உதட்டை சுழித்தாள் வர்ணி.
வர்ணி..
ம்ஹ்ம்
ஐ மிஸ் யூ.
அதை எதிர்பாராமல் பட்டென்று அவனையே பார்த்து விட்டவள் பிறகு “ஐ மிஸ் யூ டூ” என்றாள் லேசான சிவப்போடு.
“போட்டோவை பார்த்து சமாளிக்கலாம்னா நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு போட்டோ கூட எடுத்துக்கல. ப்ரொபைல் பிக்சர்லயும் அடிக்கறதை போல உர்ர்னு இருக்கீங்க.பீல் பண்ண முடியலை பயம் தான் வருது! நீங்க திரும்பி வந்ததும் முதல் வேலையா நம்ம ஒரு போட்டோ ஷூட் பண்ணியாகணும்! ஒரு போட்டோ கூட இல்லைன்றது வர்ணிக்கு எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம்” என்று அவள் தொடர்ந்து படபடக்க
“உனக்கு திறமை இல்லைன்னு சொல்லு” என்றான் அவன் அமர்த்தலாய்
“என்ன திறமை இல்லை?” அவள் யோசனையாய் கேட்க
“ஒருத்தர் போட்டோ வேணும்னா நேக்கா எடுக்க தெரியணும்” என்றான் அவன் இப்போது சிரிப்போடு
“ஆஹான். முதல்ல உங்க கிட்ட இருக்கோ?” என்று அவள் நக்கலாய் தலை சரித்து கேட்க
“ஆமாம். போட்டோ மட்டுமில்லை வீடியோவே நிறைய வச்சிருக்கேன்” என்று விட்டான் அவன்
“என்னது?” என்று அவள் கட்டிலில் எழுந்து உட்கார.
மீண்டும் மெனக்கெட்டு வந்து கேமராவை பார்த்து அவன் சிரித்து விட்டு போனதே இதில் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது என்று சொல்ல “ஒழுங்கா அனுப்புங்க.. என்னவெல்லாம் வச்சிருக்கீங்க? எப்படி எடுத்தீங்க?” என்று அவள் பதற
வாய் விட்டு சிரித்தவன் “லூசு. எவ்ளோ தடவை வீடியோ கால் பண்ணிருப்பேன். ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்காம இருப்பேனா?” என்று கண்ணடித்து விட்டு “சரி சரி டோர்னமென்ட்டுக்கு டைம் ஆச்சு. இப்போ உன் கூட வெட்டியா பேச முடியாது. கன்டென்டை ஒவ்வொண்ணா ரிலீஸ் பண்றேன் என்று விட்டு கட் பண்ணி விட்டான்.
அடேய் ! என்று இவள் அலறி திரும்ப போன் போட்டால் அவன் எடுக்கவே இல்லை.
வீடியோ காலில் நாம் என்ன போஸில் மாட்டியிருப்போமோ? சாமியார் சிரிக்கறதே சரியில்லையே என்று அவள் நகத்தை கடித்து கொண்டிருக்க
ஒரு ஐந்து நிமிஷத்தின் பின் புகைப்படம் அவனிடம் இருந்து வந்தது. ஒரு வீடியோவில் இருந்து எடுத்த ஸ்கிரீன்ஷாட், அவசரமாய் திறந்தவளுக்கு அதிர்ச்சி! அந்த மழைநாளில் நைட்டியோடு ஆடிக்கொண்டிருந்த வீடியோ உண்மையிலேயே அவன் வசம் தான் இருந்தது போலும். அந்த ஸ்கிரீன்ஷாட் தான் அது.
சாம்பிள் 1 என்று கேப்ஷன் வேறு!
அடப்பாவி என்று அதிர்ந்து போனவளுக்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை. இருப்பதிலேயே மோசமான போஸாய் பார்த்து தெரிந்து அனுப்பியிருக்கிறான். அன்னிக்கு நம்ம அவன் போனை வாங்கி முழுக்க தேடி பார்த்தோமே எப்படி மிஸ் ஆச்சு? எங்கேயோ ரகசியமாய் சேவ் பண்ணி வச்சிருப்பான் போல.. கேடி சாமியார்! என்று வர்ணி அவனை திட்டோ திட்டென்று திட்ட
“டெய்லி ஒண்ணொண்ணா ரிலீஸ் பண்றேன்” என்று வேறு சொன்னானே!
ச்சே நீ வெறும் வாய் மட்டும் தான் என்று நிரூபிச்சிட்ட வர்ணி என்று சோகமாய் கால்களை உதைத்துக்கொண்டு வேலைக்கு தயாராக சென்ற வர்ணியின் மனமோ போலிச்சாமியார், சரியான மழைவிழுங்கி மகாதேவன், கேடி கரடி என்றெல்லாம் வறுத்துக்கொண்டிருந்தது.
வாடா.. நீ திரும்ப இங்கே தானே வந்தாகணும்!
அன்றைக்கு மாலுக்கு போனவளுக்கு மனம் முழுக்க அவனை எப்படி பழிவாங்கலாம். ஒரு வீடியோ எடுத்துட்டா நீங்க திறமைசாலி ஆகிடுவீங்களா? யாருகிட்ட? பதிலுக்கு எதை எப்படி உன்கிட்ட இருந்து எடுக்கிறேன்னு பாரு என்று சவால் தான் மனதில் வந்தது.
“வர்ணிக்கா, டார்லிங் காபேல ஒருத்தன் கை வைக்கிறான் நீங்க பாட்டுக்கு சிரிச்சிட்டு இருக்கீங்களே.. லக்கிம்மா கேளுங்க.” சிட்டு வழக்கம் போல தொண தொணத்து கொண்டிருக்க
“யாரை கேட்கணும்?” என்று கேட்டார் லக்கி
“நவீன்!”
எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் “அவனை வரச்சொல்லு நாலு அடி போடுறேன்” என்று அனிச்சையாய் சொல்ல
சாஹித்யனுக்கு அம்மான்னு அடிக்கடி நிரூபிக்கிறாங்க என்று நினைத்துக்கொண்ட வர்ணிக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.
“நீங்கல்லாம் ஒரு முதலாளியா?” சிட்டு இவள் சிரித்ததை பார்த்து கேட்க
என்னடி உன் பிரச்சனை? என்று திரும்பி அவளை பார்த்தாள் வர்ணி
“சிட்டுக்குருவி ரோஸ்ட் மெனுவுல இல்லையான்னு கேட்கிறான். நீங்க சிரிக்கிறீங்க”
“அவன் எங்கே இங்கே வந்தான்?”
“க்ரூப்ல கேட்டான்!”
“அடிங்க. வேலை நேரத்துல க்ரூப்ல என்னடி வேலை? கொன்னுடுவேன். இல்லை கும்ஸ் என்னை கொன்னுடுவான்! என்ன என்ன இருக்கு என்ன இல்லைன்னு நேற்று ஸ்டாக் எடுத்ததுல வாங்க வேண்டியதை மட்டும் தனி லிஸ்ட்ல போட்டு கொடு. வேலை நேரம் அங்கே இங்கே அசைஞ்சா அவ்வளவு தான்” என்று அவளை மிரட்டி வேலை கொடுத்து விட்டு “லக்கிம்மா இவளை பார்த்துக்கோங்க!” என்று அவரையும் காவலாய் வைத்து விட்டு மெல்ல வர்ணி நகர
நீங்க மட்டும் போறீங்க? என்று முறையிட்டாள் சிட்டு.
நான் முதலாளிடி. நீ வேலையை பாரு! என்று நமுட்டு சிரிப்போடு சொல்லிக்கொண்டே ஜிம்மை நோக்கி உல்லாசமாய் நடை போட்டாள் வர்ணி.
அன்று மாலை வீட்டில் குளித்து உடைமாற்றி சமைக்க வேண்டியதை எல்லாம் எடுத்து வெளியே வைத்திருந்தவள் ஹாலில் நடை பழகிக்கொண்டிருந்த லக்கியிடம் போனாள்.
லக்கி மேடம் என்று அவரை வம்பிழுக்க
அவரோ அப்பாவியாய் நிமிர்ந்து பார்த்து மலர்ந்து சிரித்தார்
“நித்யா அக்கா எப்படி இருக்காங்கன்னு பார்த்துட்டு வருவோமா?”
அவர் குழப்பமாய் பார்க்க
“நித்யாக்கா லக்கிம்மா .உங்களுக்கு பாயசம் எல்லாம் கொடுப்பங்களே,முன் வீட்ல இருக்காங்க” என்றாள் வர்ணி.
பதிலுக்கு நித்யா என்றார் அவர்.
புரிந்து சொன்னாரா அவள் சொல்வதை திருப்பி சொல்கிறாரா என்று தெரியவில்லை வர்ணிக்கு.
“அவங்க கர்ப்பமா இருக்காங்க. பத்து வருஷத்துக்கு அப்புறம்” என்று அவள் நூறாவது தடவையை சொல்ல
“அப்படியா என்று சந்தோஷமாய் கேட்டு ரொம்ப கவனமா இருக்கணும்” என்றார் அவரும் நூறாவது தடவையாய்.
“ஆமாம். போய் எப்படி இருக்காங்கன்னு பார்த்துட்டு சாப்பாடு கொடுப்போம் “ என்றபடி இருவரும் நித்யாவின் வீட்டுக்கு செல்ல கதவை திறந்த பிரதீப்பை எதிர்பார்க்கவே இல்லை வர்ணி.
“அத்தான் சார் நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க!” என்று அவள் ஆச்சர்யமாய் கேட்க குறும்பு சிரிப்போடு “உள்ளே வா தொல்லை !” என்றபடி பிரதீப் நந்தனிடம் போய்விட்டான்.
இவளது குரலை கேட்டதும் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளிருந்து வந்தாள் பூஜா.
ஏய் நீ என்னடி பண்ற இங்கே? வர்றேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டியா? என்று வர்ணி உண்மையிலேயே கோபமாய் முறைக்க
“நித்யாக்காவை பார்க்க வந்தேன். ஏன் நான் வரக்கூடாதா?” என்று இமையை ஏற்றி இறக்கினாள் அவள்.
“ரெண்டு பேரும் பூனை போல சைலன்ட்டா உள்ளே வந்து ஒளிச்சுக்கிட்டாங்கடி. கேட்டா உனக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ண போறோம்னு சொன்னாங்க” என்று சிரித்துக்கொண்டே நித்யா சொல்ல பூஜாவை முறைத்தாள் வர்ணி.
இவள் வருவாள் என்று தெரிந்திருந்தால் ஏதாவது சமையல் செய்து கொடுத்து விட்டிருப்பேன்ல என்று நொந்து கொண்டவள் இப்போது பூஜா லக்கியிடம் ஓடி செல்வதை கவனித்தாள்.
லக்கி பூஜாவை டார்லிங் என்று அழைக்கவில்லை ஆனாலும் இவள் நமக்கு நன்றாய் தெரிந்தவள் என்பது போன்ற முகபாவத்தோடு சின்ன புன்னகையோடு நிற்க பூஜா தான் அவரை அணைத்து தன் வயிற்றில் அவரது கையை வைத்து செய்தி சொன்னாள்.
ஒரு செக்கண்ட் அவரது கண்ணில் மெல்லிய நீர்ப்படலாம் தோன்ற அவளை அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட பூஜாவுக்கும் கண்ணில் நீர்.
லக்கிம்மா எனக்கு நீங்க இப்படியெல்லாம் செய்யவே இல்லை என்று நித்யா செல்லமாய் கோபித்து அவரருகில் போய் தானும் கையை வயிற்றில் வைக்க அவளுக்கும் முத்தம் வைத்தார் அவர்.
நினைவுகள் இல்லாமல் போனால் என்ன? பெண்மையின் உணர்வுகள் தான் உயிரிலே கலந்திருக்குமே..
பார்த்துக்கொண்டிருந்த வர்ணியின் கண்களும் பனித்தன. ஏனோ சாஹித்யன் அவள் மனதில் வந்து போனான்.
பூஜா அவளுக்கும் லக்கிக்கும் வாங்கி வந்திருந்த உடைகளை கொடுக்க ஏண்டி செலவு பண்ற என்று கடித்தாலும் அதை போட்டு பார்த்து ரொம்ப பிடித்திருக்க எல்லாம் மறந்து மீண்டும் குதூகலமாகி விட்டாள்.
சில நிமிஷங்களில் வடை சாப்பிட்டுக்கொண்டே வந்த பிரதீப் பூஜாவின் காதில் ஏதோ ரகசியம் சொல்வதை கவனித்து நமுட்டு சிரிப்போடு ஹாலில் கிடந்த ரூபிக் கியூபை தூக்கி போட்டு பிடித்துக்கொண்டிருந்தவள் பூஜா விறுவிறுவென வந்து அவள் போட்டிருந்த ஷர்ட்டை கழுத்தில் பிடித்து இழுத்து முதுகுப்புறமாய் சைஸை பார்த்து விட்டு அடிப்பாவி என்று விழி விரிக்க மாட்டிக்கொண்டவளாய் சிவந்து போனாள் வர்ணி.
செத்தோம்! சாவடிக்க போகிறாள். அத்தான்!!! என்று அவள் பிரதீப்பை முறைக்க சிரித்துக்கொண்டே நீ நடத்து நடத்து என்று சைகை செய்தபடி நந்தனிடம் போய்விட்டான் அவன்
அங்கே என்ன முறைக்கற இங்க பார் என்று அவளை தன்புறம் திருப்பிய பூஜா “ஏய் என்னடி அவ்ளோ தூரம் ஆயிடுச்சா?” என்று கொஞ்சம் அதிர்வாய் தான் கேட்டாள்
“என்னை அங்கே அனுப்பிட்டு நீ செம்ம ஜாலியா ஆட்டம் போட்டுட்டு இருக்கல்ல” என்று அவளை குற்றம் சாட்டியபடி வீடியோ கேமராவை ஆனில் வைத்து விட்டு தலை வாரிக்கொண்டிருந்தான் சாஹித்யன்.
அவன் எப்படி அழுத்தமாய் வாரியும் சீப்பு நகர்ந்ததுமே முடி கற்றையாய் நெற்றியில் வந்து விழுவதை நமுட்டு சிரிப்போடு பார்த்திருந்தவள் “ஆங், நான் ஆட்டம் போடுறேன்? அது சரி. நேத்து பபேக்கு போனது யாராம்?” என்று முறைக்க
“சொல்றேன்ல ஒரு புது பிரண்டு கூப்பிட்டான் இல்லைன்னு சொல்ல முடியலைன்னு. நான் தான் குடிக்க மாட்டேன்ல எனக்கு பபேயும் ரெஸ்டாரண்டும் ஒண்ணு தான்டி” என்றபடி ஒரு கணம் மொபைல் கேமராவை ஒரு பார்வை பார்த்து சிரித்து விட்டு அவன் வேலையை தொடர
“உங்களை நம்ப முடியாது, போலிசாமியார், என்ன பழக்கமெல்லாம் ரகசியமா வச்சிருக்கீங்களோ தெரியாது!” என்று உதட்டை சுழித்தாள் வர்ணி.
வர்ணி..
ம்ஹ்ம்
ஐ மிஸ் யூ.
அதை எதிர்பாராமல் பட்டென்று அவனையே பார்த்து விட்டவள் பிறகு “ஐ மிஸ் யூ டூ” என்றாள் லேசான சிவப்போடு.
“போட்டோவை பார்த்து சமாளிக்கலாம்னா நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு போட்டோ கூட எடுத்துக்கல. ப்ரொபைல் பிக்சர்லயும் அடிக்கறதை போல உர்ர்னு இருக்கீங்க.பீல் பண்ண முடியலை பயம் தான் வருது! நீங்க திரும்பி வந்ததும் முதல் வேலையா நம்ம ஒரு போட்டோ ஷூட் பண்ணியாகணும்! ஒரு போட்டோ கூட இல்லைன்றது வர்ணிக்கு எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம்” என்று அவள் தொடர்ந்து படபடக்க
“உனக்கு திறமை இல்லைன்னு சொல்லு” என்றான் அவன் அமர்த்தலாய்
“என்ன திறமை இல்லை?” அவள் யோசனையாய் கேட்க
“ஒருத்தர் போட்டோ வேணும்னா நேக்கா எடுக்க தெரியணும்” என்றான் அவன் இப்போது சிரிப்போடு
“ஆஹான். முதல்ல உங்க கிட்ட இருக்கோ?” என்று அவள் நக்கலாய் தலை சரித்து கேட்க
“ஆமாம். போட்டோ மட்டுமில்லை வீடியோவே நிறைய வச்சிருக்கேன்” என்று விட்டான் அவன்
“என்னது?” என்று அவள் கட்டிலில் எழுந்து உட்கார.
மீண்டும் மெனக்கெட்டு வந்து கேமராவை பார்த்து அவன் சிரித்து விட்டு போனதே இதில் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது என்று சொல்ல “ஒழுங்கா அனுப்புங்க.. என்னவெல்லாம் வச்சிருக்கீங்க? எப்படி எடுத்தீங்க?” என்று அவள் பதற
வாய் விட்டு சிரித்தவன் “லூசு. எவ்ளோ தடவை வீடியோ கால் பண்ணிருப்பேன். ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்காம இருப்பேனா?” என்று கண்ணடித்து விட்டு “சரி சரி டோர்னமென்ட்டுக்கு டைம் ஆச்சு. இப்போ உன் கூட வெட்டியா பேச முடியாது. கன்டென்டை ஒவ்வொண்ணா ரிலீஸ் பண்றேன் என்று விட்டு கட் பண்ணி விட்டான்.
அடேய் ! என்று இவள் அலறி திரும்ப போன் போட்டால் அவன் எடுக்கவே இல்லை.
வீடியோ காலில் நாம் என்ன போஸில் மாட்டியிருப்போமோ? சாமியார் சிரிக்கறதே சரியில்லையே என்று அவள் நகத்தை கடித்து கொண்டிருக்க
ஒரு ஐந்து நிமிஷத்தின் பின் புகைப்படம் அவனிடம் இருந்து வந்தது. ஒரு வீடியோவில் இருந்து எடுத்த ஸ்கிரீன்ஷாட், அவசரமாய் திறந்தவளுக்கு அதிர்ச்சி! அந்த மழைநாளில் நைட்டியோடு ஆடிக்கொண்டிருந்த வீடியோ உண்மையிலேயே அவன் வசம் தான் இருந்தது போலும். அந்த ஸ்கிரீன்ஷாட் தான் அது.
சாம்பிள் 1 என்று கேப்ஷன் வேறு!
அடப்பாவி என்று அதிர்ந்து போனவளுக்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை. இருப்பதிலேயே மோசமான போஸாய் பார்த்து தெரிந்து அனுப்பியிருக்கிறான். அன்னிக்கு நம்ம அவன் போனை வாங்கி முழுக்க தேடி பார்த்தோமே எப்படி மிஸ் ஆச்சு? எங்கேயோ ரகசியமாய் சேவ் பண்ணி வச்சிருப்பான் போல.. கேடி சாமியார்! என்று வர்ணி அவனை திட்டோ திட்டென்று திட்ட
“டெய்லி ஒண்ணொண்ணா ரிலீஸ் பண்றேன்” என்று வேறு சொன்னானே!
ச்சே நீ வெறும் வாய் மட்டும் தான் என்று நிரூபிச்சிட்ட வர்ணி என்று சோகமாய் கால்களை உதைத்துக்கொண்டு வேலைக்கு தயாராக சென்ற வர்ணியின் மனமோ போலிச்சாமியார், சரியான மழைவிழுங்கி மகாதேவன், கேடி கரடி என்றெல்லாம் வறுத்துக்கொண்டிருந்தது.
வாடா.. நீ திரும்ப இங்கே தானே வந்தாகணும்!
அன்றைக்கு மாலுக்கு போனவளுக்கு மனம் முழுக்க அவனை எப்படி பழிவாங்கலாம். ஒரு வீடியோ எடுத்துட்டா நீங்க திறமைசாலி ஆகிடுவீங்களா? யாருகிட்ட? பதிலுக்கு எதை எப்படி உன்கிட்ட இருந்து எடுக்கிறேன்னு பாரு என்று சவால் தான் மனதில் வந்தது.
“வர்ணிக்கா, டார்லிங் காபேல ஒருத்தன் கை வைக்கிறான் நீங்க பாட்டுக்கு சிரிச்சிட்டு இருக்கீங்களே.. லக்கிம்மா கேளுங்க.” சிட்டு வழக்கம் போல தொண தொணத்து கொண்டிருக்க
“யாரை கேட்கணும்?” என்று கேட்டார் லக்கி
“நவீன்!”
எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர் “அவனை வரச்சொல்லு நாலு அடி போடுறேன்” என்று அனிச்சையாய் சொல்ல
சாஹித்யனுக்கு அம்மான்னு அடிக்கடி நிரூபிக்கிறாங்க என்று நினைத்துக்கொண்ட வர்ணிக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.
“நீங்கல்லாம் ஒரு முதலாளியா?” சிட்டு இவள் சிரித்ததை பார்த்து கேட்க
என்னடி உன் பிரச்சனை? என்று திரும்பி அவளை பார்த்தாள் வர்ணி
“சிட்டுக்குருவி ரோஸ்ட் மெனுவுல இல்லையான்னு கேட்கிறான். நீங்க சிரிக்கிறீங்க”
“அவன் எங்கே இங்கே வந்தான்?”
“க்ரூப்ல கேட்டான்!”
“அடிங்க. வேலை நேரத்துல க்ரூப்ல என்னடி வேலை? கொன்னுடுவேன். இல்லை கும்ஸ் என்னை கொன்னுடுவான்! என்ன என்ன இருக்கு என்ன இல்லைன்னு நேற்று ஸ்டாக் எடுத்ததுல வாங்க வேண்டியதை மட்டும் தனி லிஸ்ட்ல போட்டு கொடு. வேலை நேரம் அங்கே இங்கே அசைஞ்சா அவ்வளவு தான்” என்று அவளை மிரட்டி வேலை கொடுத்து விட்டு “லக்கிம்மா இவளை பார்த்துக்கோங்க!” என்று அவரையும் காவலாய் வைத்து விட்டு மெல்ல வர்ணி நகர
நீங்க மட்டும் போறீங்க? என்று முறையிட்டாள் சிட்டு.
நான் முதலாளிடி. நீ வேலையை பாரு! என்று நமுட்டு சிரிப்போடு சொல்லிக்கொண்டே ஜிம்மை நோக்கி உல்லாசமாய் நடை போட்டாள் வர்ணி.
அன்று மாலை வீட்டில் குளித்து உடைமாற்றி சமைக்க வேண்டியதை எல்லாம் எடுத்து வெளியே வைத்திருந்தவள் ஹாலில் நடை பழகிக்கொண்டிருந்த லக்கியிடம் போனாள்.
லக்கி மேடம் என்று அவரை வம்பிழுக்க
அவரோ அப்பாவியாய் நிமிர்ந்து பார்த்து மலர்ந்து சிரித்தார்
“நித்யா அக்கா எப்படி இருக்காங்கன்னு பார்த்துட்டு வருவோமா?”
அவர் குழப்பமாய் பார்க்க
“நித்யாக்கா லக்கிம்மா .உங்களுக்கு பாயசம் எல்லாம் கொடுப்பங்களே,முன் வீட்ல இருக்காங்க” என்றாள் வர்ணி.
பதிலுக்கு நித்யா என்றார் அவர்.
புரிந்து சொன்னாரா அவள் சொல்வதை திருப்பி சொல்கிறாரா என்று தெரியவில்லை வர்ணிக்கு.
“அவங்க கர்ப்பமா இருக்காங்க. பத்து வருஷத்துக்கு அப்புறம்” என்று அவள் நூறாவது தடவையை சொல்ல
“அப்படியா என்று சந்தோஷமாய் கேட்டு ரொம்ப கவனமா இருக்கணும்” என்றார் அவரும் நூறாவது தடவையாய்.
“ஆமாம். போய் எப்படி இருக்காங்கன்னு பார்த்துட்டு சாப்பாடு கொடுப்போம் “ என்றபடி இருவரும் நித்யாவின் வீட்டுக்கு செல்ல கதவை திறந்த பிரதீப்பை எதிர்பார்க்கவே இல்லை வர்ணி.
“அத்தான் சார் நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க!” என்று அவள் ஆச்சர்யமாய் கேட்க குறும்பு சிரிப்போடு “உள்ளே வா தொல்லை !” என்றபடி பிரதீப் நந்தனிடம் போய்விட்டான்.
இவளது குரலை கேட்டதும் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளிருந்து வந்தாள் பூஜா.
ஏய் நீ என்னடி பண்ற இங்கே? வர்றேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்ல மாட்டியா? என்று வர்ணி உண்மையிலேயே கோபமாய் முறைக்க
“நித்யாக்காவை பார்க்க வந்தேன். ஏன் நான் வரக்கூடாதா?” என்று இமையை ஏற்றி இறக்கினாள் அவள்.
“ரெண்டு பேரும் பூனை போல சைலன்ட்டா உள்ளே வந்து ஒளிச்சுக்கிட்டாங்கடி. கேட்டா உனக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ண போறோம்னு சொன்னாங்க” என்று சிரித்துக்கொண்டே நித்யா சொல்ல பூஜாவை முறைத்தாள் வர்ணி.
இவள் வருவாள் என்று தெரிந்திருந்தால் ஏதாவது சமையல் செய்து கொடுத்து விட்டிருப்பேன்ல என்று நொந்து கொண்டவள் இப்போது பூஜா லக்கியிடம் ஓடி செல்வதை கவனித்தாள்.
லக்கி பூஜாவை டார்லிங் என்று அழைக்கவில்லை ஆனாலும் இவள் நமக்கு நன்றாய் தெரிந்தவள் என்பது போன்ற முகபாவத்தோடு சின்ன புன்னகையோடு நிற்க பூஜா தான் அவரை அணைத்து தன் வயிற்றில் அவரது கையை வைத்து செய்தி சொன்னாள்.
ஒரு செக்கண்ட் அவரது கண்ணில் மெல்லிய நீர்ப்படலாம் தோன்ற அவளை அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட பூஜாவுக்கும் கண்ணில் நீர்.
லக்கிம்மா எனக்கு நீங்க இப்படியெல்லாம் செய்யவே இல்லை என்று நித்யா செல்லமாய் கோபித்து அவரருகில் போய் தானும் கையை வயிற்றில் வைக்க அவளுக்கும் முத்தம் வைத்தார் அவர்.
நினைவுகள் இல்லாமல் போனால் என்ன? பெண்மையின் உணர்வுகள் தான் உயிரிலே கலந்திருக்குமே..
பார்த்துக்கொண்டிருந்த வர்ணியின் கண்களும் பனித்தன. ஏனோ சாஹித்யன் அவள் மனதில் வந்து போனான்.
பூஜா அவளுக்கும் லக்கிக்கும் வாங்கி வந்திருந்த உடைகளை கொடுக்க ஏண்டி செலவு பண்ற என்று கடித்தாலும் அதை போட்டு பார்த்து ரொம்ப பிடித்திருக்க எல்லாம் மறந்து மீண்டும் குதூகலமாகி விட்டாள்.
சில நிமிஷங்களில் வடை சாப்பிட்டுக்கொண்டே வந்த பிரதீப் பூஜாவின் காதில் ஏதோ ரகசியம் சொல்வதை கவனித்து நமுட்டு சிரிப்போடு ஹாலில் கிடந்த ரூபிக் கியூபை தூக்கி போட்டு பிடித்துக்கொண்டிருந்தவள் பூஜா விறுவிறுவென வந்து அவள் போட்டிருந்த ஷர்ட்டை கழுத்தில் பிடித்து இழுத்து முதுகுப்புறமாய் சைஸை பார்த்து விட்டு அடிப்பாவி என்று விழி விரிக்க மாட்டிக்கொண்டவளாய் சிவந்து போனாள் வர்ணி.
செத்தோம்! சாவடிக்க போகிறாள். அத்தான்!!! என்று அவள் பிரதீப்பை முறைக்க சிரித்துக்கொண்டே நீ நடத்து நடத்து என்று சைகை செய்தபடி நந்தனிடம் போய்விட்டான் அவன்
அங்கே என்ன முறைக்கற இங்க பார் என்று அவளை தன்புறம் திருப்பிய பூஜா “ஏய் என்னடி அவ்ளோ தூரம் ஆயிடுச்சா?” என்று கொஞ்சம் அதிர்வாய் தான் கேட்டாள்
Author: Ush
Article Title: லக்கி வீடு - 18
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: லக்கி வீடு - 18
Source URL: Vanisha Novel-https://vanishanovel.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
